Iblog – The dare devil

Hi,
I’m sorry i didn’t wrote this blogpost in English but it’s an assignment for school and it’s too long to translate in English!

Lifestyleweek 2

Vorige week verscheen op n@tschool de studiegids voor Lifestyleweek 2.
Deze lifestyleweek stond in het teken van ‘durven’ en in onze eigen grenzen verleggen.
Mijn week verliep anders dan de week van mijn medestudenten vanwege een operatie.

Dag 1 – Maandag DURF- Survival
Op maandag gingen we met nog drie andere klassen naar Sittard voor een DURF- survival. Dit kregen wij bij Ivy- Insight. In een bos was er een open veld met verschillende onderdelen. Alle klassen werden door elkaar gehusseld en in groepjes verdeeld. Ik kon helaas niet mee doen dus ik heb rondgelopen en foto’s van de groepjes gemaakt. Zo ving ik bij ieder groepje een beetje op wat ze aan het doen waren.

Ieder groepje had een begeleider die de hele dag met ze mee liep. Het was heel belangrijk om samen te werken in groepsverband. Je moest op elkaar kunnen vertrouwen.

Zo was er een onderdeel waar je op een hoogte van twee meter op een plank moest gaan staan en je achterover moest laten vallen in de armen van de anderen groepsleden. Deze stonden in 2 rijen tegenover elkaar met elkaars armen vast. Degene bovenaan telde af en bij 1 liet hij/zij zich achterover vallen en moest vertrouwen hebben dat de anderen hem of haar zouden vangen. Iedereen moest erg goed gefocusd zijn!
Ik zou dit zelf heel graag nog een keer doen, omdat ik af en toe een kluns ben en dus vooral geen vertrouwen heb in mijn eigen lichaam. Ik heb wel eens een keer in iemands armen moeten vallen toen we beiden op de grond stonden maar van zo’n hoogte is het risico ook groter. Dit zou een belangrijke ervaring voor me zijn, wanneer ik dit ooit gedaan heb.

Bij het volgende onderdeel moest je helemaal boven in een paal klimmen van ongeveer 20 meter. Je zat wel vast aan een touw, die je groepsgenoten zekerden. Ook hier moest je weer vertrouwen hebben op anderen, zij moesten ervoor zorgen dat je touw strak genoeg bleef om niet zomaar naar beneden te vallen. Als je eenmaal boven op de paal geklommen was moest je erop proberen te staan. Je kon er voor kiezen om met z’n tweeen of zelfs met z’n vieren boven op de paal te gaan staan, en een aantal waren redelijk bang dus die zijn er gelijk weer afgegaan. Je kon alleen naar beneden komen wanneer je je naar achter liet vallen en de mensen beneden lieten je dan geleidelijk naar beneden komen.
Ik heb vroeger een keer op vakantie in Frankrijk als zoiets gedaan, bij een Air- park.
Meestal heb ik de grootste moeite wanneer ik al naar boven ben geklommen en als ik dan naar beneden kijk. Dat loslaten en weer vertrouwen op anderen mensen maar ook op de touwen en materialen waaraan je vast zit, lijkt mij nog het lastigste! Ik hoop dat ik dit ooit ook nog een keertje mag doen.

Ze hadden nog een onderdeel waar je moest klimmen. Onder elkaar hingen drie balken vrij ver uit elkaar. Drie mensen werden uitgekozen die daar op moesten klimmen. Ook deze keer werden ze in een soort van harnas gehesen en aan touwen verbonden. Bij elk persoon stonden aan de andere kant van het touw drie personen, die de klimmers ondersteunden. Eerst werd gedacht dat je met z’n drieën de persoon zo omhoog kon tillen maar dat was niet het geval. Het was sowieso vrij zwaar en glad. De persoon zelf moest dus ook zelf proberen om op de balk te klimmen. Deze oefening zag ik minder zitten. Niet qua hoogte maar meer omdat je hier lenig voor moet zijn. Ondanks dat ik veel gedanst heb ben ik dat de afgelopen jaren een beetje verloren. Ik denk dat ik sowieso een poging gewaagd had en zou proberen om twee balken te halen.

Er was ook een opdracht met ‘pionnetjes’ die allemaal een eigen nummer hadden en in het gras lagen. Met de hele groep moesten ze zo snel mogelijk alle nummers in volgorde aanwijzen. Ik begreep bij deze opdracht niet precies waarom dit te maken had met durven en lef, maar het pept de teamspirit in ieder geval wel op!

Een ander onderdeel wat ook echt met teamspirit te maken had, was de opdracht met een spinnenweb. Tussen twee bomen was een web gemaakt met touwen. Iedereen moest hier doorheen maar de touwen mochten niet geraakt worden. Door het makkelijkste gat mocht maar een persoon en bij de andere gaten zo veel personen als nodig. Onderin waren de meeste gaten zo klein dat er mensen door het web getild moesten worden. Als een iemand het touw aanraakte moest iedereen weer terug naar de andere kant.
Ik zou dit wel spannend vinden omdat ik niet wil dat iedereen door mij weer opnieuw zou moeten, ik ben vrij lang, niet de lichtste en smalste, dus bij mij zou dat nog best een opgave geweest zijn. Bij het groepje waar ik aan het kijken was lukte het ook bij iedereen, ook bij lange mensen!

Een vergelijkbare oefening was de opdracht met een een autoband. Daar moest ook iedereen doorheen zonder de band aan te raken. Deze hing ook nog eens erg hoog. 3 mensen mochten wel de band aanraken. Ze moesten goed nadenken wanneer en wie ze daarvoor uitkozen. Het groepje waar ik bij aan het kijken was, was al begonnen dus ik heb geen idee hoe ze de eerste mensen erdoorheen hebben gekregen. Een meisje zat in de band, en ombeurten werd er iemand doorheen getild, het meisje wat er in zat zorgde er dus voor dat de band door de anderen niet aangeraakt werd. Voor de laatste twee werd het weer moeilijker omdat die elkaar niet op konden tillen, maar omdat naast een iemand nog niemand de band aan had geraakt konden ze er zelf doorheen. Dat bleef vrij lastig omdat de band nog redelijk hoog hing.

Dit waren de onderdelen die ik had gezien.
Ik denk zeker dat je deze dag veel lef nodig had, maar ik zou de onderdelen wel uit willen proberen! En waarschijnlijk als ik een aantal dingen gedurfd heb dat ik het als een memorabele beleving zou ervaren.

IBlog |Dag 2 LEF- dag

De 2e dag van de lifestyleweek stond in het teken van lef. Er werd een LEF- workshop gegeven door een man (Claas) van de LEF Academy.

De eerste opdracht die we moesten doen was dat er omstebeurt iemand op een stoel moest gaan staan en de rest moest een staande ovatie geven. Ik denk dat ik dacht echt raar had gevonden. Ik vind het nooit zo fijn als iedereen je aankijkt. Ik vind het trouwens niet erg om een staande ovatie te krijgen als ik iets goeds heb gedaan bijvoorbeeld, maar nu was er geen reden voor.

Vervolgens vroeg Claas ons wie vreemd eten vies vind. Ik heb hierbij niet mijn hand opgestoken. Ik sta open om nieuwe dingen uit te proberen, op Bali hadden ze veel eten wat ik nog nooit had gezien en ik vond het leuk omdat uit te proberen.
Toen werden er een aantal mensen naar voren gevraagd die ieder een snoepje kregen.
Dit moesten ze eerst in hun mond stoppen en daarna weer terug op hun hand leggen, vervolgens moesten ze er aan voelen. Daarna vroeg hij om elkaars snoepje op te eten, dus niet hun eigen snoepje maar het snoepje van degene die naast hen zat. Per persoon verschilde het wie het snoepje van de ander op at. Ik denk dat ik in deze situatie wel het snoepje van de ander op zou hebben gegeten. Maar dit zou ik niet doen bij een vreemde.

Daarna vertelde hij ons wat meer over hoe durven en lef werkt in onze hersenen. Bijvoorbeeld dat je bij iedere activiteit een instinct hebt die zegt dat het wel eens fout kan gaan, soms moet je je daar overheen zetten en uit je comfortzone treden.
Ook vertelde hij ons dat er verschillende soorten lef zijn. Je hebt fysiek, psychologisch, zakelijk, innovatief, en sociaal lef. Door middel van filmpjes en geluiden werd dit uitgelegd.

Vervolgens moest iedereen zichzelf een cijfer geven voor het lef dat diegene heeft. Ik gaf mezelf een 6. Dit omdat ik bijvoorbeeld wel van klimmen, pretparken enzovoort houd maar voor een grote zaal staan vind ik juist helemaal niks.

Er werden tweetallen gemaakt en je moest tegen elkaar vertellen wat je grootste moment van lef tonen was. Ik heb mijn reis naar Bali genoemd. Voor deze reis was ik eigenlijk nog nooit alleen ergens ver weg naartoe geweest. Nu moest ik in mijn eentje 21 uur vliegen naar de andere kant van de wereld en daar door de douane zien te komen. Op Bali mocht je namelijk niet aangeven dat je daar kwam om vrijwilligerswerk te doen, waardoor ik moest liegen en heb ik ze verteld dat ik rond ging reizen met vrienden. De vraag vervolgens van hun was waar mijn vrienden dan waren? Nou dan wordt je wel zenuwachtig en ik heb toen maar gezegd dat die al aan het rondreizen waren en dat ik bij ze aan zou sluiten. Uiteindelijk werd ik doorgelaten en toen kon ik nergens een bordje vinden waar mijn naam op stond, ik werd namelijk opgehaald door het project waar ik bij zat. Even later had ik mijn naam gevonden, een taxichauffeur bracht me naar het plaatsje waar ik verbleef. Dit was uiteindelijk nog een uur rijden, door heel druk verkeer en met niemand die ik kende. De eerste dag heb ik liggen huilen in bed omdat ik terug wilde naar Nederland, ze waarschuwen je van te voren al voor de cultuurshock dus ik heb uiteindelijk wel doorgezet. Na een halve week wilde ik er niet meer weg en had ik spijt dat ik niet voor een langere tijd had geboekt.

Vervolgens gingen we weer naar buiten om een van de opdrachten te doen die een aantal op maandag ook al hadden gedaan. Buiten stond er een stoel op een tafel, hier moest iemand op gaan staan en zich achterover laten vallen in de handen van de anderen. Nu was de grond geen zand en gras meer maar van steen.

Weer terug binnen moesten we allemaal onze schoenen en sokken uit trekken. We hadden al foto’s gezien van andere klassen dus we wisten dat we met blote voeten buiten moesten lopen. Ik heb vrij snel mijn schoenen en sokken uitgedaan. Dit voelde niet heel fijn maar ik dacht ik heb nog niets echt aan iets fysieks mee kunnen doen dus nu doe ik het gewoon. Een aantal wilde niet of hield zijn sokken aan. Buiten was het iets van 5 graden, het leek echt alsof je over hete kolen liep of dat je je voeten in de vriezer stak. Ik vond dat hier niet heel veel lef voor nodig was. Wel een beetje doorzettingsvermogen. En misschien hebben sommige er wel lef voor nodig omdat ze niet graag hun blote voeten laten zien. Achteraf hebben we dit ook besproken. Er werden redenen gegeven waarom iemand wel drie rondjes liep en waarom een ander dit niet deed.

Daarna was er een opdracht waar je een pijl tegen je keel aan moest houden deze pijl zetten je tegen een plankje aan. Dan moest je een stap naar voren zetten om de pijl te laten breken. Dit wilde ik graag doen om toch nog echt iets te kunnen doen. Ik had vooraf bij mezelf gedacht dat ik het echt 10 keer opnieuw zou proberen voordat ik echt een grote stap durfde te zetten. Maar op het moment dat ik daar stond had ik het al bij 2 anderen gezien dus ik dacht dit kan niet misgaan. Ik heb daarom gelijk de stap gezet en hij brak gelukkig meteen! Je voelt het het daarna nog wel een tijdje in je keel. Ik was blij dat ik het gedaan had.

Het middelste plaatje was de opdracht met de pijl, er was helaas geen foto gemaakt bij mij.

Iblog |Dag 3 – Urban Survival (donderdag)

ook de laatste 2 dagen verliepen bij mij een beetje anders dan bij de rest.

In de studiegids was er al te lezen dat iedereen verdeeld werd in groepjes met studenten uit verschillende klassen. Deze werden naar verschillende steden in nederland gestuurd.
Op donderdagochtend moesten ze in de ochtend de stad verkennen en opdrachten bedenken voor een andere groep, die de stad de volgende dag zouden bezoeken. Omdat deze week in het thema stond van durven moest iedere opdracht te maken hebben met lef tonen.

Ik zelf ben niet mee geweest naar de steden. Mijn opdracht was om in het ‘crisiscentrum’ te helpen. Dit hield in dat de leraren (dit waren er twee) van alle groepjes opdrachten ontvingen die beoordeeld moesten worden. Ik mocht er ook en aantal bekijken en beoordelen die daarna weer teruggestuurd werden naar een van de twee leraren. Zij lazen ze dan nog even snel door om te kijken of ik een goede feedback gaf. Hierbij moest ik goed opletten dat de opdrachten betaalbaar en uitvoerbaar waren en of ze met lef te maken hadden.
Het kan bijvoorbeeld zijn dat de winkels waar de opdrachten afgegeven worden niet de hele dag open zijn, of er zijn te veel kosten verbonden aan de opdrachten. Ten slotte zijn het allemaal studenten die het liefst zo min mogelijk geld uitgeven aan school.

Rond 12 uur kwamen de eerste opdrachten en om 1 uur stonden de mailboxen vol met mailtjes van groepjes. Ik kwam er achter dat het nog best veel werk is om binnen 2 uur alle groepjes te antwoorden. Vooral omdat ze na de feedback hun opdrachten weer aan moesten passen en die moesten vervolgens ook weer nagekeken worden. Ondertussen wisselden we ook opdrachten uit, soms vroeg iemand zich af of de opdracht die een groepje had bedacht wel genoeg met lef te maken had of iemand had een andere vraag.
Maar ook lieten we elkaar weten als er een leuke opdracht voorbij kwam. Ik vond het ook grappig dat er onbewust veel groepjes dezelfde opdrachten bedachten. Sommige opdrachten kwamen mij ook bekend voor omdat dit vaak dingen zijn die met kamp of bijvoorbeeld kennismakingsspelletjes worden gedaan.

De opdrachten die bij mij binnen kwamen verschilden best nog met elkaar. Af en toe had ik ook mijn twijfels of de opdrachten wel echt met lef te maken hadden.
Hieronder noem ik een aantal opdrachten die voorbij kwamen:

– Doe met je groepje de Harlem Shake. Het groepje had als doel om plezier te hebben en om het gevoel van schaamte los te laten.
Is dit voor mij lef?
Ik denk dat ik dit in mijn eentje niet zo snel gedaan zou hebben, en ik twijfel ook of ik dit in het groepsverband zou doen. Het wordt dan al wel gemakkelijker omdat je niet alleen voor gek staat. Maar voor mij zou dit wel een grote uitdaging zijn omdat ik liever niet bekeken wil worden door mensen.

– Het ruilspel. Dit kwam ik bij verschillende groepjes tegen. Hierbij moet het groepje beginnen met een klein voorwerp en steeds doorruilen om uiteindelijk een voorwerp te hebben die een veel grotere waarde heeft dan het product waarmee je was begonnen. Voor mij zou hier niet zoveel lef voor nodig zijn. Dit spel heb ik vroeger vaak moeten doen. Ik denk ook dat de mensen aan wie je het vraagt het spel herkennen en ze kunnen natuurlijk wel nee zeggen maar dan zoek je gewoon weer verder. Als iemand vrij bot tegen je doet, is het voor de volgende keer wel moeilijker maar dat heb ik bij dit spel nog nooit gehad.

– Met een oud stel koffie drinken en meer te weten komen over deze personen. Het groepje had als doel dat je stil moet staan bij ouderen die vaak eenzaam zijn en er moest geprobeerd worden om deze mensen een leuke middag te bezorgen. Volgens hen was er lef voor nodig omdat er zomaar mensen aangesproken moesten worden. Hier heb ik denk ik ook minder moeite mee. De ouderen zullen sneller ja zeggen dan bijvoorbeeld zakenmannen. Ze zullen ook enthousiaster worden wanneer ze weten dat jongeren interessen in hen tonen.

– Geblinddoekt door de kalverstraat lopen. Hierbij moet je vertrouwen hebben in je groepsgenoten. Ik zou dit een klein beetje eng vinden omdat je niet weet waar je loopt. Omdat het zo’n drukke straat is bots je ook sneller tegen mensen op. Het ligt er ook aan de bestrating van de weg, maar ik vertrouw er op dat je groepsgenoten wel gewoon goede aanwijzingen zouden geven.

– Complimentjes uitdelen. Hierbij heb ik wel wat meer lef voor nodig. Ik denk wel dat naarmate de dag vordert en ik heb kunnen zien hoe mijn groepsgenoten het hebben gedaan, het mij gemakkelijker af zou gaan. Maar om de eerste stap te zetten vind ik moeilijk. Op dat moment moet ik goed bij mezelf afvragen op wie stap ik af en wat voor reactie kunnen ze geven?. De meesten zullen verbaast opkijken maar dan ook gewoon weer doorlopen.

– Duiven voeren. Op de dam in Amsterdam moesten er duiven gevoerd worden. Dit vind ik waarschijnlijk wel eng. Dit omdat duiven onverwachtse bewegingen maken en scherpe snavels hebben waarmee ze je kunnen pikken. Uiteindelijk zou ik het wel gedaan hebben. Toen ik op Bali was ben ik namelijk ook naar een ‘Monkey Forest’ geweest. Daar konden de apen zomaar op je klimmen.

– Handmassage geven aan een willekeurige klant. Ik denk dat ik hierbij niet veel lef voor nodig zou hebben. Iedere treinrit krijg je net zo veel bacterieën op je handen en op Bali al helemaal, het is een kwestie van je handen erna schoonmaken.

– Geblinddoekt eten proeven. Dit vind ik denk ik ook niet eng, ze zullen je echt geen eten voeren wat gevaarlijk voor je is. Wel is er natuurlijk de mogelijkheid dat ze bijvoorbeeld een hete peper in je mond stoppen maar bij deze opdrachten moesten ze naar een snoepwinkel of een kaaszaak dus daar zal dat niet het geval geweest zijn.

– Free hugs. Als doel had het groepje dat je intimiteit moest tonen aan mensen die je niet kent zodat je uit je comfortzone stapt. Dit vergt voor mij wel lef. Dat er mensen op straat vragen aan je stellen is vaak herkenbaar maar dat iemand die je niet kent je opeens gaat knuffelen is vrij onverwachts. Ik heb dat nog nooit meegemaakt en zou dus ook niet weten hoe de mensen die je knuffelt reageren.

– Levende etalage. het doel: jezelf blootgeven aan publiek. In mijn eentje zou ik dit niet zo snel doen maar in groepsverband kun je het denk ik leuk maken. Mensen zullen je wel aanstaren dus ik moet me wel fijn voelen in de kleding die ik draag.

– Uitbeelden. Hierbij val je op in een grote groep, je staat in de picture. Dit vind ik vrij lastig. Ik sta liever niet zo in de picture en vaak weet ik dan even niet meer wat ik moet doen.

Er zijn dus een aantal dingen waar ik waarschijnlijk moeite mee zou krijgen maar bij een deel ook weer niet.
Donderdag ben ik wel uitgedaagd, omdat ik een goede feedback moest geven op de groepjes. Ook al zitten er mensen bij die ik ken, ik moet toch eerlijk beoordelen en kijken of het echt met lef te maken heeft.
Ook had ik als opdracht om een facebookbericht op te stellen. Dus in het kort de highlights van de dag benoemen. Dit was wel even een omschakeling omdat ik nu vooral bezig ben geweest met mijn eigen reflectie en ervaringen, nu moest ik ineens vanuit een grote groep spreken. Als feedback kreeg ik dat ik nu nog te serieus heb geschreven en wat enthousiaster moest zijn, iets minder formeel dus.
Ondanks dat ik het erg jammer vond dat ik niet gewoon mee kon lopen met de groepjes heb ik toch veel geleerd. Ik heb eens mogen zien hoe het vanaf de andere kant er aan toe gaat. En dat het werk achter de schermen af en toe ook niet onderschat moet worden.

IBlog | Dag 4 – Urban Survival (vrijdag)

Op vrijdag gingen alle groepjes naar een andere stad toe dan waar ze donderdag heen zijn geweest. Hier gingen ze de opdrachten uitvoeren die een groepje voor hen bedacht heeft.

Ik hoefde niet naar school toe te komen omdat ik dit werk ook vanuit huis kon doen.
Eerst moest ik de foto’s en berichtjes op twitter en facebook bekijken om zo te weten te komen wat alle groepjes aan het uitvoeren waren, of ze hier lef bij nodig hadden en of ze het naar hun zin hadden.

Dat laatste kon ik sowieso zien.
Toen ik hoorde dat je bij mensen uit andere klassen zou komen te zitten sprak mij dat wel aan. Je kent ze nu alleen nog van zien, en de komende jaren worden er misschien wel klassen bij elkaar gegooid en dan is het leuk dat je ze alvast kent. Sowieso vind ik het altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Voor mij was het wel moeilijk om te zien dat het iedereen heel goed was bevallen. Natuurlijk vind ik het wel leuk voor de rest maar op dat moment zat ik wel te balen dat ik niet mee kon. Ik hoop ook zeker dat we in de komende lifestyleweken ook weer worden gemixt.

Van alles wat ik via social media gevonden had moest ik een verslag schrijven voor op de website van fontysaci. Het staat er nog niet op maar ik hoop dat het deze week erop wordt gezet. Ik vond dit erg spannend om te doen. Als dit namelijk op de site wordt geplaatst zullen toch best wat mensen het artikel lezen. En eerst moest het nog goedgekeurd worden door de leraren. Dit is gelukkig al gedaan.

Voor mijn gevoel heb ik minder geleerd dan de andere studenten. Ik heb namelijk mijn lef bijna niet kunnen tonen. Ik heb wel geleerd dat wanneer ik weer hersteld ben dat ik deze dingen niet uit de weg moet gaan. We hebben geleerd dat lef niet het voor de hand liggende is maar juist uit je comfortzone stappen. Vorige periode ben ik daar al mee bezig geweest, door de pecha kucha te presenteren. Dit moet ik de rest van het jaar ook doorzetten.

Mijn quality of life is na deze week niet hoger geworden maar nu weet ik wel dat je jou eigen quality of life kan verhogen door lef te tonen. Als het uiteindelijk lukt wordt je een stuk vrolijker en vaak ook zelfverzekerder. Door te vertrouwen op anderen kun je je doelen ook bereiken en dit draagt ook weer bij aan je QOL.

Ik hoop dat ik over een aantal jaar een stuk gegroeid ben en de uitdagingen aan kan gaan die ik hierboven allemaal benoemd heb!